Milan Vukelić svoje poštenje i borbu za istinu i pravdu platio prvo malteretiranjem, prijetnjama i ucjenama onih čija imena je doveo u vezu sa korupcijom i kriminalom, nazivajući ih “građevinskom mafijom”, a onda i životom – likvidiran je prije 19 godina, 6. novembra 2007., aktiviranjem eksplozivne naprave ispod njegovog automobila – u neposrednoj blizini zgrade MUP-a RS, koji mu je odbio pružiti zaštitu. A onda, do dana današnjeg, nije uhapsio počinioce tog zločina i njegove nalogodavce.
Život u zarobljenoj državi podrazumijeva i neku vrstu zarobljenosti u vremenu. Kriminal, korupcija i zločini su konstanta. Kao i nekažnjivost političke mafije koja ih generiše i klijentilističkih lanaca oko njih, uključujući marionete po institucijama koje umjesto u interesu građana, što im je ustavna obaveza, rade u interesu moćnika koji se pokazuju jačim od sistema ili čak vlasnicima države i naših života.
Prolaze samo godine. U kojim se – zahvaljujući gluposti mase koja dozvoljava da je se korumpira mrvicama sa stola i truje govorom mržnje – ništa ne dešava. Čak i najstrašnija zlodjela ostaju neprocesuirana.
Recimo ubistvo Milana Vukelića, inžinjera i sudskog vještaka građevinske struke, hrabrog nepotkupljivog čovjeka, “zviždača” koji je ukazivao na kriminal u vezi sa građevinskim zemljištem u Banjaluci i na sistemsku korupciju u njegovoj pozadini i pljačku miliona maraka javnih sredstava.
I koji je svoje poštenje i borbu za istinu i pravdu platio prvo malteretiranjem, prijetnjama i ucjenama onih čija imena je doveo u vezu sa korupcijom i kriminalom, nazivajući ih “građevinskom mafijom”, a onda i životom – likvidiran je prije 19 godina, 6. novembra 2007., aktiviranjem eksplozivne naprave ispod njegovog automobila – u neposrednoj blizini zgrade MUP-a RS, koji mu je odbio pružiti zaštitu. A onda, do dana današnjeg, nije uhapsio počinioce tog zločina i njegove nalogodavce.
Tadašnji načelnik uprave Kriminalističke policije MUP-a RS, Gojko Vasić, izjavio je “da je Vukelić očigledno dirnuo određene ljude koji su nedodirljivi i da su se oni odlučili na ovakav surov čin”.
Vjerovatno mu to nije namjera, ali je tom izjavom Vasić rekao sve i o ovom prostoru i o toj policiji i pravosuđu, ali najviše o političkim moćnicima, koji su glavna prepreka funkcionisanju pravne države i vladavini prava.
Podsjećamo, ubistvu su prethodili paljevina kuće, automobila i prijetnje telefonom. Sve je to prijavljivano MUP-u.
“Uvijek sam tvrdila da bi moj brat danas bio živ da je MUP Republike Srpske radio svoj posao kako treba i štitio građane, a ne elitu. Znate da je Dragi Milošević (visoki funkcioner MUP-a RS – op.a.) privodio Milana bez naloga, a disciplinska komisija je tada utvrdila da je ‘radio po proceduri’. Dakle, privodili su mog brata, a štitili one koji su ga ubili. Očekivati sada od takvog MUP-a Republike Srpske da istraži ubistvo u kojem su i sami imali ulogu – to je jednostavno smiješno.“, izjavila je, na jednoj od godišnjica, Vukelićeva sestra, Ljiljana Todorović.
Umjesto toga, tadašnji i aktuelni predsjednik vladajuće stranke u RS, Milorad Dodik, izjavio je da niko od članova i simpatizera SNSD-a nije učestvovao u ubistvu. Ne odgovorivši na pitanje: na koji način je došao do takvog saznanja. I još važnije, zašto policiji i javnosti nije rekao ko je počinilac (i naručilac), jer biti siguran da niko iz mase ljudi, od kojih većinu ne znaš, nije počinio ubistvo, možeš biti samo ako znaš ko jeste. Pritom, percepcija javnosti i jeste da se ništa u ovom entitetu ne može dogoditi bez znanja i odobrenja Milorada Dodika.
Uglavnom, kriminal na koji je Vukelić ukazivao se nastavio nesmetano širiti, svih ovih godina, uz blagonaklonost vlasti.
A nastavila su se dešavati i nerazjašnjena i neprocesuirana ubistva, po Republici Srpskoj. Među kojima je i ubistvo 21-godišnjeg Davida Dragičevića 18. marta 2018. godine, koje je izazvalo masovne proteste u Banjaluci, upravo zbog očiglednosti umješanosti režima u prikrivanje ubistva.
“Vi ste nas pretvorili u mafijaški protektorat.”, optužiće vladajuću koaliciju, na sjednici Narodne Skupštine Republike Srpske, Nebojša Vukanović.
“Državne institucije funkcionišu tako da su potpuno u službi korupcije, pa mi građani imamo utisak da upravo državne institucije i postoje da bi se bavile korupcijom. Običan čovjek, građanin naše zemlje, potpuno je nemoćan pred ovim fenomenom, sagnije glavu i ćuti. Ćuti da bi se sačuvao od odmazde, “, na istoj sjednici je konstatovala poslanica Mirjana Orašanin.
A Tanja Vukomanović je zaključila: “Dok god imamo ovako pravosuđe, u saradnji sa ovakvom vlasti nama ovdje nema spasa.”
No, tu sigurno neće pomoći saginjanje glave i ćutnja. Oni su nas i doveli do ovdje. Pa i do ubistva Milana Vukelića. Jer Milan Vukelić je ubijen kao izuzetak od pravila, kao usamljena jedinka koja ne pristaje biti saučesnik pljačke i uništavanja društva. Na saginjanje glave i ćutanje. Na kukavičluk, klijentilizam i saučesništvo.
A da smo svi, ili bar većina, kao Milan Vukelić, odnosno da dijelimo njegove moralne nazore,… Ovaj svijet bi izgledao sasvim drugačije.
No, “svaki narod ima onakvu vlast kakvu zaslužuje.” Pokazuju to i posljednji rezultati izbora u BiH i susjednoj Srbiji. Koji su samo posljedica zrelosti, pa i inteligencije, ta dva društva.
Dok se ne pojave (ako se ikad pojave) neki “studenti” u Bosni i Hercegovini, čija će pobjeda pokrenuti lustraciju i skinuti okove pravnoj državi, porodici i poštovaocima lika i djela Milana Vukelića ostaje da samo broje godine bez hapšenja i procesuiranja zločinaca koji su izvršili i naručili ubistvo heroja Milana Vukelića.
(N.N., Odgovorno)
