Apstinencija velikog broja građana BiH, pogotovo mladih, od učestvovanja na izborima, ozbiljan je problem, jer, u načelu, pogoduje “cementiranju” postojećeg stanja, odnosno potencijalno je značajna prepreka ozbiljnijoj promjeni na političkoj sceni, koja bi eventualno dovela i do dugo očekivane pozitivne promjene u kvalitetu života građana ove zemlje. Apstinencija dovodi do loše vlasti a loša vlast podstiče apstinenciju. Među onim koji pokušavaju razbiti taj začarani krug i dati svoj doprinos povećanju izlaznosti na izbore i svijesti o značaju toga je i aktivistička organizacija “Oštra Nula” iz Banjaluke, koja provodi kampanju “Kad jedan dan vrijedi četiri godine”. Prenosimo njihovo ovih dana objavljeno saopštenje.
Političko-demokratska kriza u Bosni i Hercegovini nije samo posljedica neodgovornih političkih elita, već i apatičnosti samog društva.
Osjećaj nemoći, percepcija da građani ne mogu uticati ni na šta i da su im ruke vezane stvara atmosferu u kojoj se čini da su “dubinske promjene” nedostižne.
Oko 50% političkih apstinenata svojim neizlaskom svjesno prepušta sudbinu države stranačkim mašinerijama, javnom sektoru i klijentelističkim mrežama koje glasaju po uhodanim i“obećavajućim mehanizmima”.
Političke elite opstaju zahvaljujući letargičnosti i nedovoljnoj izlaznosti građana/ki.
Njihov cilj je pokušaj ubjeđivanja da je svaka promjena “uzaludna”.
Ovom vrstom psihološko-stranačkog ucjenjivanja oni zadržavaju kontrolu nad javnim budžetima koji iznose milijarde maraka, dok stvarni problemi od masovnog odlaska mladih do urušenog zdravstvenog i obrazovnog sistema ostaju po strani.
Sramna, mizerna i ponižavajuća kupovina glasova koja je znala da se “procjenjuje” od 50 ili 100 KM za glas predstavlja bijedni čin, koji i tom očajnom građaninu/ki neće sigurno poboljšati život. Taj iznos više nije dovoljan ni za plaćanje prosječnog računa za režije.
Opštepoznato je i “podrazumljivo” da najviši politički funkcioneri koji koriste službene automobile i helikoptere za dolazak na predizborne tribine svojih partija, pravdaju to “redovnim obavljanjem državnih poslova”. Finansiranje goriva, automobila i obezbjeđenja tako direktno pada na teret građana.
Na ovo se u jednom beskonačnom, bahatom, iskorištavajućem nizu nadovezuje otvaranja (mizernih) dionica puteva, mostova, kružnih tokova, šetališta, diskutabilnih stambeno-poslovnih objekata itd., a kulminacija se dostiže u avgustu, ali ponajviše u septembru.
Političari i političarke presijecaju “svečane, crvene trakice” na projektima koji su plaćeni budžetskim novcem predstavljajući ih kao “lični ili stranački poklon građanima/kama”. Stoga se većina treba “osjećati dužna” da im ustupi glas, jer su oni ti koji “misionarsko-predvodnički” utiču na sam “politički opstanak”.
Pravljenje mitomanskih političara, kulta ličnosti, ali i podanički mentalitet je ono što je duboko ukorijenjeno kod nas, koliko vremena treba da prođe da se građani/ke osvijeste?
(Odgovorno)
